#10 – “Leven met een Stoma (deel 2/3)”

Poepie Nachtwacht - Leven met een stoma (deel 2)

Dag van operatie en de dagen erna

Mijn ogen gaan open.. voordat ik kon beseffen waar ik was voelde ik een enorme pijn op mijn buik. Niet alleen mijn buik deed pijn, maar ook mijn rug. Wat gek was, ik kreeg toch een darm operatie? Later werd mij verteld dat ik totaal 5 uur op de OK tafel gelegen had. Het was een ingewikkelde puzzel kennelijk. Tegenwoordig maken ze de OK tafels van hardstenen marmer. Mooi design hoor, maar het ligt voor geen meter. Al met al is de operatie gelaagd. Ze hebben de dikke darm in zijn geheel kunnen verwijderen door de kijkoperatie. Er was dus geen open buik (ritssluiting) voor nodig. Dit gaat straks enorm schelen in mijn herstel. Niet om andere bang te maken, maar ik vond het een heftige ervaring. Niet zo zeer het wachten voordat je de OK binnen wordt gebracht, maar de 2 dagen die erna kwamen.

Ricardo stoned van de morfine

Dag 0, zoals ze dat hier noemen, is de dag van operatie. Na de OK heb ik nog eens 2,5 gelegen op de uitslaapkamer. De pijn bleef behoorlijk aanwezig, ik was misselijk en kon mijn draai niet vinden in bed. Het leek net of ik er een hernia bij had gekregen. De morfine werd omhoog geschroefd en al gauw werd de pijn op mijn buik minder. Helaas bleef mijn rug nog steeds zeer doen. Dit had meerdere oorzaken. Ik heb lang gelegen op een harde OK tafel, maar ook je dikke darm kan wat tegen je rugspieren aanliggen en daar hebben ze toch wat zitten wrikken. De uren na mijn OK heb ik half meegekregen vanwege de morfine die flink omhoog was geschroefd. Eenmaal op de verpleegafdeling was ik behoorlijk aan het wauwsen en brabbel taal aan het uitspreken. Voor mij voelde het echt als stil liggen en de pijn overleven. De nacht bestond dan ook steeds uit een uurtje slapen en een uurtje pijn lijden.

” De eerste 2 dagen (dag 0 en dag 1) heb ik echt als iets verschrikkelijks ervaren. “

Dag 1 na de operatie was nagenoeg hetzelfde. Naast de pijn en een stoned hoofd heb ik toch een poging gedaan om uit bed te komen. Hoe pijn dit ook deed het was even heel fijn om een keer mijn rug te kunnen strekken. Ik merkte al gauw dat door wat te wandelen en te staan mijn rugpijn snel minder werd. Ook kwam ik er gauw genoeg achter dat uit bed gaan of even op de stoel zitten enorm veel energie kostte. Na 5 min zitten in de stoel brak het zweet mij uit en vielen mijn ogen dicht. Tijd om weer in bed te gaan. De eerste 2 dagen (dag 0 en dag 1) heb ik echt als iets verschrikkelijks ervaren. Nog nooit heb ik zoveel pijn gehad en voelde ik mij zo raar. Dag 2 verliep wat anders en daar bleek ook waarom ik ondanks de morfine zoveel pijn moest lijden.

Dag 2 na de OK. De nacht was niet geheel prettig verlopen. De dag ervoor was mijn katheter eruit gehaald en zou ik weer zelf kunnen plassen. Helaas kwam dit niet vanzelf op gang. Mijn blaas stroomde vol maar er kwam niks uit tijdens het plassen. Helaas moest ik toch weer aan de katheter die het zaakje allemaal weer in gang moest zetten. Niet echt een fijne nacht dus. Maar gelukkig, in de ochtend kon ik ineens weer plassen! Als een kind zo blij was ik dat ik op de wc geplast had! Mijn darmen begonnen ook ineens te werken en voor het eerst produceerde ik de inhoud van mijn stoma zakje. Wat een gek gevoel is dit. Om eerlijk te zijn schrok ik er zelfs van dat de machine op mijn buik ineens poep begon te produceren. Het deed absoluut geen pijn, maar de geluiden waren er duidelijk wel. Een gekke ervaring, maar wel een opluchting. Mijn lichaam begint langzaam weer op gang te komen! Helaas was de pijn nog behoorlijk aanwezig. Niet zo zeer in mijn rug, maar wel op en rondom mijn buik. In de middag merkte ik al dat mijn hand waar het infuus in zat soms wat nattig aanvoelde. Misschien zweette ik wel van het toedienen van de morfine. In de avond bleek hier een hele andere conclusie uit te komen. Mijn infuus bleek verstopt te zijn. De zak water die er aan hing ging ook maar niet leeg en hoe vaak ik ook op de morfine pomp drukte, ik had nog steeds pijn. Na een testje bleek dat mijn infuus niet meer doorliep en dat de vloeistof er via mijn hand uitliep. Vandaar dat ik steeds een natte hand had. Ik lag dus eigenlijk een hele dacht (en misschien wel nacht) zonder pijnbestrijding. Beetje gek dat de verpleging dit niet even gecheckt had overdag? Slordig? Daar doe ik geen uitspraak over in mijn blog. Pijn deed het wel!

Ricardo met letter R in het ziekenhuis

Dag 3 na de OK. Een dag met een smile! Sinds dat mijn infuus er uit is zit ik aan morfine pilletjes (oxicodon langdurig). Wat een heerlijke ervaring is dit! Ok.. ik heb nog steeds wel pijn als ik als een oud opatje mijn bed uit probeer te komen of als ik even op de stoel zit, maar de hele dag met pijn op bed liggen is gelukkig voorbij! Het gaat nu stukke beter met mij en dat vrolijkt mij enorm op! De verzorging van de stoma gaat goed. Best gek om dit zelf te doen. En man.. wat kan dat ding stinken zeg! Het is ook nog een behoorlijke rode wond. Maar ziet er volgens de verpleging al best goed uit. Zelf de stoma verzorgen kan ik dus van mij ‘To Do’ lijstje afstrepen!

Ricardo in Ziekenhuis Gelderse Vallei

Dag 4. En raad eens. Meneer de Crohnie mag naar huis! Echt bizar snel. Ik vond het nog even spannend toen de arts dit gister vertelde, maar heb er nu wel erg zin in! De verzorging gaat goed en pijn is redelijk onder controle. Dus straks heerlijk mijn zoontje knuffelen en thuis chillen!
Nu stop ik maar met schrijven anders wordt de blog een boekwerk! Ik heb voor mij gevoel zo veel details die ik wil delen. Ik ben ook wel benieuwd hoe andere dit proces ervaren. Laat het maar vooral weten als je dat ziet zitten. Ik wil in ieder geval iedereen hartelijke bedanken voor de positieve reacties en berichtjes die ik krijg. Wauw wat een steun van iedereen! Dat is volgens mij het beste medicijn wat ik gekregen heb afgelopen week.

post comments (2)

  1. Beste Ricardo,
    wat ben je toch eerlijk & grappig (ondanks pijn enzo)
    Voel geen blogdwang svp. Goed herstel staat voorop.
    Nogmaals STERKTE !!
    Groetjes, Karin

    1. Hej Karin, Bedankt voor je reactie!
      Ik had even de behoefte om het van mij af te schrijven. Zo zie je maar dat een blog ook als een soort verwerking kan zijn :). De volgende blog komt wel iets later dan een weekje ;).

Geef een reactie